Begeleiden van jongeren en (jong)volwassenen
op weg naar een zelfstandig bestaan ...

WMO- ondersteuning zelfstandig leven?

Het is bijna lunchtijd en verlekkerd kijk ik al naar mijn broodtrommel en stapeltje mandarijnen die mij overigens al de hele ochtend lonken als de telefoon gaat.

Het is mijn vader en nog voor ik hallo kan zeggen, zegt hij “jongen, het is zover”.

Nu ken ik mijn vader al een tijdje en weet ik dat enig gevoel voor drama hem niet vreemd is en sinds het overlijden van mijn moeder recent is dit alleen maar erger geworden. Volgende week komt de gemeente voor een keukentafelgesprek antwoord hij zuchtend als ik hem er naar vraag. Als ik hem heb uitgelegd dat ik bij het gesprek zal zijn en nogmaals heb gerustgesteld dat ik wat eerder zal komen om koffie te zetten en wat op te ruimen, hoor ik hem wat kalmeren. Het komt vast wel goed hoor ik nog als we het gesprek al hebben afgesloten en ik mijn telefoon weer neer wil leggen.

Een week later zit ik bij mijn vader aan tafel. Hij had mijn broer (want poetser pur sang) opgebeld en die was een dag voor het gesprek langsgekomen om de boel op te ruimen en schoon te maken want wat moest die dame van de gemeente wel niet denken als het een rommeltje was in huis. Als ik hem uitleg dat dat juist de reden is waarvoor ze komt omdat hij het niet zelfstandig kan knikt hij bevestigend. Ja, dat zei je broer ook al en hij kan een glimlach niet onderdrukken.

Dan gaat de deurbel en als ik de deur open, zie ik een regisseuse van onze gemeente die ik nog niet ontmoet heb maar alleen van mailwisseling blijk te kennen. Na wat informeel bijpraten stel ik haar voor aan mijn vader die onrustig in zijn stoel zit te draaien. Als ze vraagt hoe het nu met hem is verteld hij over het verlies van mijn moeder en zijn verdriet raakt mij. Mooi moment om even koffie in te schenken en wat tranen weg te slikken. Als ik weer in de kamer kom merk ik dat mijn vader op de praatstoel zit en zijn we inmiddels in de vijftiger jaren. Vol begrip luistert de regisseuse als de jaren zestig, zeventig en tachtig voorbijkomen als ik mijn vader onderbreek en hem uitleg dat mevrouw erg druk is. Stamelend probeert hij nog zijn excuses te maken als ze hem onderbreekt en uitlegt dat ze goed begrijpt dat het verlies nog erg veel pijn doet en ze met veel plezier naar hem geluisterd heeft. Bevestigend knikt hij naar mij en ik leun weer achterover als ze hem vragen stelt over zijn beperkingen m.b.t. het huishouden, zijn netwerk en nog bestaande mogelijkheden. Uiteindelijk wordt de indicatie toegekend en haalt mijn vader opgelucht adem. Weer een zorg minder zie ik hem denken.

Als ik de volgende dag op kantoor mijn mail open, zie ik de kop van de nieuwsbrief van Zorg&Welzijn.

Kennis Wmo-consulenten schiet vaak tekort Bij een vijfde tot een kwart van de mensen die zich bij het Wmo-loket van gemeenten melden, worden problemen rondom ondersteuning en huishoudelijke hulp onvoldoende opgelost. Dat concludeert het Sociaal en Cultureel planbureau na onderzoek.

Ik weet dat er nog veel werk te doen is in het sociaal domein en dan met name op beleidsniveau maar ik wil toch even een tegensignaal geven. Mijn ervaring met het sociaal domein, de gemeenten en consulenten kan ik alleen maar als zeer positief beoordelen. Ook als ze kritisch zijn en een tegengeluid laten horen. Zeker nu ik even op een andere stoel zat en het enige belang het welzijn van mijn vader was.

Misschien moesten we wat meer kijken naar wat wel goed gaat en vandaaruit uitbouwen tot een leefbare gemeenschap waarin iedereen meetelt.

Namens al die mensen die wel geholpen zijn en in het bijzonder namens mijn vader.    Bedankt!

 

De Windroos  |  Begeleiden van jongeren en (jong)volwassenen op weg naar een zelfstandig bestaan
©2017 De Windroos    |     Privacy    |     Disclaimer    |     Webdesign: Webton.nl